باغ گیلاس

baghegilas — Sun, 09 Nov 2008 15:53:10 GMT

«برای او که جهان در انتظار آمدنش مانده ست »

چشمهام

-سفید جمعه ها-

ُوقتی تو را ... می گذارم

***

مادرم خیلی «عجل علی »می خواند

اما دست مرگ

بالاتر از او بود و

نیامدی

***

حالا من

با تارهای صوتی مادرم تو را می خوانم

و دستانم را چون درخت ...

میان لحظه های دعا می رقصم

تا لرزه های لحظه ی دیدارت

به سماعم وادارد

***

اینجا شهر من است

همان جزیره ی خضراء که بر پیشانی اش

«به شهر امام زمان خوش آمدید»

دشت مریمی

که از مسیح تبسمت شفای زخمهایمان را طلب می کنیم

***

آمدنت را

پسته ها به خنده لب می گشایند

و پرندهای سر بلند

بال

میزنند.

***

اصلا تو

تمام قاعده ها ی دنیا را به هم زده ای

که نمی آیی

این روزها حتی

بمب های ساعتی در حسینیه ها

آمدنت را می چرخند.

هنوز خدا

لای شب بوها نشسته است

هر چند بمب های خوشه ای

گندم ها را به باد داده اند.

***

یادم باشد

برای تمام آدرس های عاشق دنیا

نامه ای بنویسم .

نماز ظهر عاشورا

baghegilas — Sun, 03 Feb 2008 18:33:32 GMT

«نماز ظهر عاشورا»

باران آتش است و خداهم گلايه مند

وقتي كه نخل ها به نماز ايستاده اند

وقتي كه نخل ها به سجودو بيان عشق

آقازهي سلام وزهي ركعتان عشق

با دستهاي بسته وبازخمهاي باز

اينك((حسين))فاطمه در جاري نماز

سروي شهيد هم قدمش در ركوع شد

اينجا خدا گريست و باران شروع شد

خنجر مصاف مي كند وناله اي شهيد

باران نيزه بر بدن ((عمرو)) و((سعيد))

با خون وضو گرفت و سپر در نماز شد

دروازه ي بهشت به يكباره باز شد

چيزي نمانده است به پايان انتظار

تا لحظه هاي بي بدل نيزه و انار...

تاچشمهاي غرق به خوني كه تر شدو...

تا جزرومدقامت او كه سپر شد و...

آري هميشه خلقت آدم دليل داشت

وگريه هاي حضرت خاتم(ص)دليل داشت

حالاحسين زينت گودال قتلگاه...

درململ ملاءكه خوابيده تا كه ماه...

مکاشفه

baghegilas — Thu, 25 Oct 2007 06:33:18 GMT

غرق مکاشفه ام

تا بر خیال گونه هات

رد غریب بوسه بنشانم و

-عریان عریان-

به معاشقه ی روح بارانی ات بنشینم٬ تا

بشورانی ام ٬

بشعرانی ام .

***

قلبم پرنده ی توست ٬

تا شکوفه های لبخندت باز ...

که بی تو پاییز متواترم ...

***

من اعجاز شدید عشقم ٬

خدا تنها در سوره ی -مریم -اتفاق

اف

تا

د.

***

یک استکان خلسه کافیست٬

تا لبریز خیام باشم .

تا دستانت را ب لا- فاصله ...

تا درد مرگ را فراموش کنم .

تا آهت را بکشم .

تا زخمهایم را در نشریه های محلی شماره کنم ...

تا در اقیانوس عشقت مدی -ترانه بخوانم .

***

تو خوابیده ای و عشق بیدار است ٬

وقتی شمار گریه هام را ندارم و

در کیف پولم

لبخند بی حساب شما جاریست ...

وقتی دلم پریشان و

موهای سفیدم٬

یکی

سبز می شوند.

***

با این همه

باید تندیس ریشت را

زیبا تر بتراشی ٬

وقتی کلاغها٬

از تشییع پیکر من٬

باز می گردند ...

روانی

baghegilas — Sat, 14 Jul 2007 07:56:18 GMT

دست مرا چه ساده به زنجیر می کشی

تنها تو در شقیقیه ی من تیر می کشی

سهم من از تو یک غزل ساده می شود

دریا که توی پیرهنم جا نمی شود

من خیس بغضهای خودم می شوم ـ قبول

ا ز متن روزهای تو کم می شوم ـ قبول

هی وعده می دهم به دلم می رسی شبی

بر شانه های خسته ام آوا ر می شوی

***

«تا شانه ات مما س من و شانه ام شود»

یادت عجیب نیست که هم خانه ام شود

آسوده روی بازوی تردم شبی بمیر...

سیگار این مسکن مسموم ر ا بگیر...

سیگار می شوم که بگیرانی ام ـ عزیز

با بوسه بوسه بوسه بمیرانی ام ـ عزیز

باران گرفته نبض مرا در فضای شهر

باید ترا نفس بکشم د ر هوای شهر

مردادی ام بهانه ی آبان گرفته ام

طعم غریب بوسه و باران گرفته ام

تا آمدی و دلخوشی ام را قدم زدی

دیروزهای قهوه ای را رقم زدی

دلواپس شنیدن یک بیت بودنت

شعری بخوان که لال شوم از سرودنت

حالا که بی ادامه ترین راه ممکنی

حالا که سر به مهرترين آه ممکنی

من فرض می کنم که گلاویز خنده ای

من فرض می کنم که تو لبریز خنده ای

شاید که در شقیقه ی من بایگانی است

مردی که گاه شاعر و گاهی روانی است ...

غزل ناتمام

baghegilas — Sat, 03 Feb 2007 06:42:02 GMT

سلام دوستان

تا حالا دیدید یکی از خجالت خودش با یه کار ناتمام به روز کنه

اینم یه جورشه :

برگرد و در حوالی باران قدم بزن زیبای مینیاتوری خلسه های من

شاید که از معاشقه مان گل برویدو تندیس خوش تراش نجیبی که مسخ زن

در آسمان رابطه گستردگی کند حتی بدون فاصله ی شرم و پیرهن

baghegilas — Sat, 09 Sep 2006 15:21:59 GMT

سلام...

معذرت می خوام از همه ی دوستانی که سر زدند و کار تکراری دیدند

باور کنید این روزا خیلی سرم شلوغه در اولین فرصت به روز خواهم کرد...

baghegilas — Mon, 29 May 2006 12:28:18 GMT

و سبزه روی جنوبی گمان مکن شادم

همان شبی که تو رفتی به هق هق افتادم

همان شبی که تو رفتی ترانه سر دادی

و چار حرف مرا با کلاغ پر دادی

تمام سهم من از تو همیشه پاییز است

و لحن زندگی ام بعد تو غم انگیز است

و تو که نام مرا هم درست یادت نیست

نشانی من و صندوق پست یادت نیست

مثال ساده ی رودی که بر نخواهی گشت

مرا تکانده سرودی که بر نخواهی گشت

برای اینکه بمانی بهار آوردم

هزار تا غزل گریه دار آوردم

مرا ببخش و از این پس بیا بهارم باش

و پادشاه اتاق سه در چهارم باش

نشد که یک شب یلدا حلال من باشی

حرام بوسه بنوشان که مال من باشی

نخواستم که شبی زائر شما باشم

فقط اجازه بده شاعر شما باشم

اگرچه با تب و هذیان دوباره در گیرم

مرور خاطره هایت نمی کند سیرم

... و بین مردم اینجا غزل خرافات است

و عشق مسخره ی دست ارتباطات است

برایت از چه بگویم که خانه ام سرد است

مرور خاطره هایت تداعی درد است

دلم گرفته برایم تو سرسری بنویس

و یا که نه دو سه خط رقص و بندری بنویس

چه احتمال قشنگی که عاشقم باشی

میان خالی گلدان شقایقم باشی

دریا

baghegilas — Tue, 11 Apr 2006 13:00:42 GMT

چقدر فاصله از شهر ماست با دریا

یکی مرا ببرد تا جنوب تا دریا

یکی مرا ببرد تا هوای دم کرده

که باز گریه کنم های های ها... دریا

بگردم و پی مردی که باد او را برد

چقدر ساده به پایان ماجرا دریا

هنوز کفش من از رد ماسه ها زیباست

... و زیر چادر من یک لا قبا دریا...

چه تند می زند امشب گمان کنم که خدا

نخواست پس بدهد قایق مرا دریا...

baghegilas — Sun, 09 Apr 2006 06:26:18 GMT

... و می آید قیامت می کند در کوچه و برزن

همان بالا بلند پر غرور سبزه مرد من

تمام دلخوشیهای من از سمت جنوب امشب

می آید ها ولک چشم و چراغم می شود روشن

کجا گم کرده ام تقویم روز و مــاه و سالـــم را

سی خرداد هشتاد و دو یعنی فصل روئیدن

کجا زل می زنی بانو هنوز آغاز راهم من

و ساعتها زمان مانده به وقت دیدن و چیدن

می آیم با دو شاخه مریم پژمرده در دستم

ترا جاری کنم زیباترین در متن پیراهن

نمی پرهیزم از بوسیدنت هر چند می دانم

مردد مانده ای اینجا میان ماندن و رفتن

ارتباط صورتی

baghegilas — Mon, 13 Mar 2006 12:35:18 GMT

از مادرم اینگونه شاعر نزاده ام

که در سایه چشمان روشن توست

اینروزها اگر شعری -حرفی - کلمه ای

سلام می کنی

بی هیچ دغدغه کنارم می نشینی

به ارتباط صورتی ام تن می دهی

بهشت من بنا می شود.

با منی با خودم نیستم

دستانت را به من بده

ای بیگانه با نگاه ترک خورده ام

از سرزمینی باز می گردم که

به جای بوسیدن

روزی هزار بار گزیده می شدم

روزی هزارآینه می شکستم

و مردی در غزلهایم قد نمی کشید...