غـــریب  واره ی  تنــها ی  آشـــنا با غـــم             

 نگا ه قهوه ایت  مــی کشد  مـــر  ا کم کم

بـــرای ایــن دل ساده چـــرا نمـی بافــــی             

 لباس مخمل سرخی از عشق و ابــریشم

تـــو آسمان نگاهت پـــر  از پــریــدن بـــود               

 خـــدای   پرده   نشین  ای  تبسم   مبهم

و ان یـــکا د  بخـــوانم چـــقدر  زیـــبایــی                 

 به یاد چشم تو زخمی است شاخه ی مریم

حریص لحظه ی رفتن تــــرا خـــــداحافظ              

 اگر  چه  فرصت  گریه   پریده  از   دستم